Vijftien van ons.

Socioloog, werkt bij een bank, speelt elektrisch gitaar.

Op zijn tiende was hij al anders dan de rest van de klas, en niemand gaf dat een naam. Op zijn twintigste vond hij iets dat het stil maakte, en dat voelde lang als de oplossing in plaats van als het probleem.

De ADHD is nog steeds niet gediagnosticeerd. De drank heeft wel een naam, en die gebruikt hij. Hij is degene die de woensdag begint, die anderen meeneemt, en die over ieders avond praat behalve die van hemzelf.

Hij was met Lucy. Twee goede jaren, één harde. Ze dartelen nog om elkaar heen, en iedereen in de kamer ziet het, behalve zij tweeën.

Wordt rood bij: Zijn eigen naam in een volle ruimte.

Zoekt na drie burnouts remote werk dat bij haar past.

Ze deed haar hele leven wat er gevraagd werd, en ze deed het goed, tot ze drie keer op rij helemaal niets meer kon.

Ze is spiritueel ver, ze zit in therapie, en haar ouders komen elke zondag langs. Ze heeft het goed, volgens elke maat die een ander zou aanleggen. Dat is precies waar ze zich voor schaamt: ze kan geen reden aanwijzen, dus neemt ze aan dat de reden zijzelf is.

Het shoppen houdt ze perfect bij. Het kijken niet. Als iemand die ze aantrekkelijk vindt haar blik vasthoudt, is haar gezicht weg voor de zin af is, en dan zit ze naar haar eigen blos te kijken in plaats van te luisteren.

Wordt rood bij: Iemand die haar aankijkt en blijft kijken.

Zoekt haar plek, en zegt dat nu hardop.

Ze noemden haar loempia op school, en helemaal opgehouden zijn ze nooit. Het begon in de supermarkt van haar ouders, waar ze als tiener elke dag achter de kassa stond en het hoorde van mensen die het vriendelijk bedoelden.

Op haar eerste werkdag deed iemand haar accent na, waar het hele team bij was, en iedereen lachte, zijzelf ook. Ze mocht pas een relatie na haar afstuderen. Toen ze er eindelijk een had, verzorgde ze hem door een hernia heen, van het zwembad tot opnieuw leren lopen. Een maand nadat hij weer liep maakte hij het uit.

Ze heeft haar plek nog niet gevonden. Het verschil is dat ze dat dit jaar hardop zegt in plaats van te wachten tot iemand het vraagt.

Wordt rood bij: Waar kom je écht vandaan?

Bij een compliment is hij elk woord kwijt, in twee talen.

Elke week werd er hardop voorgelezen in de klas, en elke week haperde hij. De leraar vond het karaktervormend. Niemand gebruikte het woord dyslexie tot hij veel ouder was, en tegen die tijd was het haperen van zijn mond naar de rest verhuisd.

Hij is goed in zijn werk en hij weet het, precies tot het moment dat iemand het zegt. Dan zijn allebei zijn talen tegelijk weg en staat hij naar de vloer te glimlachen, en daarna speelt hij die vier seconden een week lang terug.

Hij weet niet hoe hij ermee om moet gaan, en eerlijk gezegd ook niet zo goed op wie hij valt. Allebei staan ze op het lijstje van dingen die hij nog niet hardop zegt.

Wordt rood bij: Een compliment.

Voor honderd man prima. Bij de koffieautomaat niet.

Ze houdt een zaal van honderd mensen vast zonder dat haar hartslag omhoog gaat, want een presentatie heeft een script en dat schreef ze zelf. Smalltalk heeft geen script. Twee minuten bij de koffieautomaat en ze voelt haar gezicht al gaan terwijl ze nog aan het bedenken is wat ze zegt.

Als enige zwarte manager wordt ze zo vaak voor de assistent aangezien dat ze er een zin voor klaar heeft liggen, en een zin klaar hebben liggen is op zichzelf al vermoeiend.

Het geweld dat ze als kind in Lagos meemaakte brengt ze niet ter sprake. Het is er toch, in hoe snel ze een gezicht leest en hoe lang het duurt voor ze dat weer loslaat.

Wordt rood bij: Het praatje bij de koffie, niet de presentatie.

Clean, zes keer per week hardlopen, verliefd op haar trainer.

Kostschool vanaf haar achtste, waar huilen verboden was en heimwee iets was waar je voor zondag overheen groeide. Ze groeide eroverheen. Over de meeste dingen groeide ze heen door er een schema van te maken.

De ADHD houdt haar aan de gang en het hardlopen houdt de ADHD op een plek waar ze hem kan zien, zes keer per week, en iedereen die van haar houdt kijkt naar het aantal in plaats van naar het tempo. Ze weet dat ze het ene voor het andere inruilt. Ze is clean, en ze zegt dat woord hardop, wat haar jaren kostte.

Ze is echt verliefd op haar trainer en volstrekt niet in staat om dat te zeggen. Ze vraagt een tafel van twaalf wat ze willen drinken. Om de rekening vragen lukt niet zonder dat haar oren als eerste rood worden.

Wordt rood bij: Om de rekening vragen, terwijl ze hem altijd betaalt.

Er belt niemand op zondag. Op woensdag is hij als eerste binnen.

Het faillissement en de scheiding kwamen in hetzelfde jaar, en vijf jaar later is hij nog niet over haar heen, wat hij je gewoon vertelt als je het vraagt en nooit als je het niet vraagt.

Zijn rug is afgekeurd. Het werk dat erbij hoorde ook. Er zijn geen ouders meer en er waren nooit broers of zussen, dus op zondag gaat de telefoon niet, en hij doet niet meer alsof hij dat niet merkt.

Hij durft de medewerkers van de supermarkt nog steeds niet aan te kijken. Niet vanwege hen. Omdat hij weet hoe hij eruitzag de vorige keren, en aanneemt dat zij het net zo scherp onthouden als hij. Op woensdag is hij er als eerste, elke week, een half uur te vroeg.

Wordt rood bij: De supermarkt.

Slaat elke solo af, omdat ze weet dat het er is.

Haar ouders lieten haar zingen omdat je zingend niet stottert, en dat werkte. Jarenlang was het zingen de enige plek waar de woorden heel naar buiten kwamen.

Toen kwam het schoolkoor, haar eerste solo, en halverwege viel het stil. De klas deed het een week lang na. Het stotteren is nu onder controle en bijna niemand hoort het, maar zij hoort het, en dat is genoeg.

Ze slaat solo's af voordat iemand ze kan aanbieden. Ze zegt dat ze eigenlijk geen soliste is. Wat waar is: op het moment dat een zaal expres stil wordt voor haar, is haar gezicht er eerder dan haar stem.

Wordt rood bij: Iedere solo.

In therapie voor iets waarvan ze dacht dat ze eroverheen was.

Op de middelbare school werd haar naam expres verkeerd uitgesproken, week na week, door mensen die het grappig vonden. Bij het schoolkoor brak een leraar haar solo halverwege af, waar iedereen bij was, en legde nooit uit waarom.

Ze is er voor in therapie. Wat ze niet had verwacht is dat het op haar 24e nog zo veel pijn zou doen, en dat dat toegeven het moeilijkste deel zou zijn.

Moslim zijn in een land dat zichzelf tolerant noemt heeft haar meer gekost dan ze zegt. Wat haar gezicht nu rood maakt is niet de vijandigheid. Het is iemand die haar naam in één keer goed zegt en haar hoofddoek behandelt als een deel van haar in plaats van als een onderwerp.

Wordt rood bij: Iemand die haar naam wél goed zegt en haar gewoon laat zijn wie ze is.

Hij werkt eraan. Het is een lange strijd.

Het gebeurde midden op de dansvloer van een bruiloft, met iedereen die hij kende om hem heen. Hij liep naar buiten en kwam niet terug, en twee jaar lang vertelde hij het verhaal alsof het een voedselvergiftiging was geweest.

De paniekstoornis heeft nu een naam en een behandeling, en hij houdt ze allebei vast. Wat hij nog niet heeft is het vermogen om een gewone vraag over zichzelf te beantwoorden. Hoe gaat het met je valt als een schijnwerper, en tegen de tijd dat hij besloten heeft hoe eerlijk hij wil zijn, heeft zijn gezicht al geantwoord.

Emotioneel is hij nog niet zo ver, en hij zegt het er gewoon bij. Hij is verder dan vorig jaar, en dat telt hij mee.

Wordt rood bij: Hoe gaat het met je?

Haat haar sproeten, en ligt toch in de zon.

Ze werd jarenlang gepest omdat ze op elke foto de langste was en om de sproeten over haar neus, en ze leerde met één heup laag te staan zodat ze even groot leek als de rest.

Zeg nu het woord sproeten tegen haar, ook aardig, ook als compliment, en ze verdwijnen binnen twee tellen in de blos. Ze ziet de ironie er zelf van in en het helpt niets.

Ze vindt ze verschrikkelijk. Ze ligt ook onder de zonnebank en gaat zonder zonnebrand de zon in, waar er meer van komen, wat ze weet. Niemand in de kamer wijst haar daarop. Daar is die kamer nou juist voor.

Wordt rood bij: Iemand die haar sproeten noemt.

Speelt rolstoelbasketbal op landelijk niveau.

Het ongeluk met de auto was op haar negentiende. Waar ze over praat is niet het ongeluk. Het zijn de elf jaar erna, van gesprekken die óver haar gingen terwijl ze erbij zat, van mensen die aan haar vriend vroegen wat zij wilde drinken.

EMDR heeft geholpen bij de crash. Bij die gesprekken deed het niets, want daar valt aan haar kant niets te verwerken.

Dus als haar gezicht nu volloopt is dat geen schaamte maar een andere soort hitte, en ze heeft geleerd het te laten zien in plaats van in te slikken. Ze speelt rolstoelbasketbal op landelijk niveau, en dat noemt ze vroeg, want het verandert hoe mensen tegen haar praten en ze is het zat om te wachten tot dat vanzelf gebeurt.

Wordt rood bij: Over haar hoofd heen aangesproken worden. Van boosheid, niet van schaamte.

Zoekt iemand om Nederlands mee te praten.

Hij werd jarenlang dom genoemd voordat iemand op het idee kwam zijn gehoor te testen. Zestig procent weg aan beide kanten, en tegen de tijd dat het een naam had, had hij er al een hele persoonlijkheid omheen gebouwd van gokken.

Hij vraagt het één keer. Heeft hij het dan nog niet, dan knikt hij en hoopt dat het geen vraag was, en de rest van het gesprek leest hij uit gezichten af of hij per ongeluk iets beantwoord heeft.

Zijn Nederlands is niet waar hij het hebben wil. Hij zoekt iemand om mee te oefenen, maar zodra mensen horen dat hij niet van hier is schakelen ze vriendelijk over op Engels, en dan komt het oefenen er nooit van. Miep schakelt niet over. Daarom komt hij vooral.

Wordt rood bij: Voor de tweede keer wat zeg je moeten vragen.

Bloost nog steeds bij alles. Zegt er alleen geen sorry meer voor.

Weduwe op haar tweeënvijftigste. Jarenlang vroeg niemand haar daarna hoe het ging, want ze zag eruit als iemand die het redde, en daar was ze heel goed in.

De artrose maakt haar handen traag en haar ogen gaan achteruit. Ze wil naar de keramiekcursus en de stap naar die eerste avond is enorm, veel groter dan iemand van de helft van haar leeftijd zou denken. Ze gaat.

Ze wordt nog steeds bij alles rood, en op haar 78e zegt ze er geen sorry meer voor. En zit er een aantrekkelijke man van tachtig in de zaal, dan doet haar hoofd precies wat het op haar zeventiende deed, wat ze belachelijk vindt en opgewekt meldt.

Wordt rood bij: Nog steeds alles.

Studeerde wiskunde. Komt door de taal niet aan het werk.

Hij was negen toen ze vertrokken, en daarna drie jaar wachten in het azc, wat lang is als je negen bent en nog veel langer om achteraf uit te leggen.

Een deur die dichtslaat zet hem twee seconden ergens anders, en iedereen in de kamer ziet die twee seconden. De vraag waar kom je vandaan is erger, want die is vriendelijk bedoeld en wordt aan de lopende band gesteld, en er is geen kort antwoord dat waar is.

Hij studeerde wiskunde en is er goed in. Het werk komt niet, want het Nederlands is er nog niet. Hij heeft een dak, en dat noemt hij als echt goed nieuws, en hij is negentien, waar de kamer hem aan blijft herinneren als iets dat in zijn voordeel werkt.

Wordt rood bij: Harde, onverwachte geluiden. En de vraag naar thuis.